Wyprodukowano w Rosji

Mieszkasz w Rosji od dawna, dużo podróżując po jej miastach, odwiedzając słynne teatry i klasyczne balety, czytając wiele książek wybitnych rosyjskich pisarzy... Wydaje się, że wiesz wszystko o tym kraju. Jesteś pewien?

W tym artykule dowiesz się o kilku szczególności, które narodziły się w Rosji. Rzeczy, których nie spotkasz w przewodnikach turystycznych. Jednakże, pomogą one stać się bliżej Rosji i spróbować zrozumieć, dlaczego „nie uchwycisz jej umysłem, ani nie oznaczysz wspólną etykietą”.

Subbotnik

Wiosną 1919 roku, dwa lata po Rewolucji w Rosji, podczas wojny domowej, lider partii bolszewików Włodzimierz Lenin apelował do ludzi o pomoc w poprawie kolei. W odpowiedzi byli ci, którzy ochotniczo zgodzili się pracować dodatkowe godziny w sobotę bez wynagrodzenia. Ponieważ 'sobota' po rosyjsku to 'subbota', taki dzień nazywano 'subbotnik'. Tradycja ta trwała aż do końca ery radzieckiej, do początku lat 90-tych. Jeśli na początku opierała się rzeczywiście na entuzjastycznych ochotnikach inspirowanych rewolucyjnymi ideami, to w końcu stała się obowiązkowym wydarzeniem społecznym odbywającym się co roku w kwietniu z okazji urodzin Lenina. Subbotniki przede wszystkim dotyczyły sprzątania okolicy, sadzenia, prac budowlanych i naprawy obiektów użyteczności publicznej. Jednak bardzo niedawno odżyła idea subbotników oparta na duchu wolontariatu. Na przykład, kilka wiosen z rzędu Moskwa z powodzeniem zorganizowała festiwale „Czyste Miasto”. Każdy, kto chce wziąć udział, otrzymuje mundur i narzędzia do sprzątania, aby pomóc w czyszczeniu parków, ulic, centrów handlowych, bibliotek, muzeów, budynków mieszkalnych itp.

Dacze i daczników

‘Dacza’ to wiejski dom dla miejskiej rodziny, który nie jest używany na stałe. W Rosji panuje powszechne przekonanie, że dacza to zjawisko czysto rosyjskie i nie można go porównywać z domkami letniskowymi w innych krajach. Pojęcie Homo Dachnik można odnieść do każdej osoby, która posiada lub wynajmuje dacze..

Cóż, co sprawia, że styl życia daczy jest tak znaczący i atrakcyjny dla Rosjan, i dlaczego wolą oni go od innych rodzajów wypoczynku, mimo wszystkich zmartwień i kłopotów z tym związanych? Dacza postrzegana jest jako schronienie, gdzie życie ma większy sens niż w mieście. Tutaj naprawdę czuje się jak w domu i blisko Matki Natury. Prace w daczy – ogrodnictwo, budowanie i naprawy – są wykonywane dla dobra właściciela, dlatego mogą być trudne, ale wciąż przyjemne. Prawdziwy dacznik to także doskonały ekspert w ogrodnictwie – babuszka-dacznik bez specjalnego wykształcenia szybko nauczy cię, mieszkańca miasta bez daczy, wszystkich najdrobniejszych szczegółów dotyczących gleby, nawozów, nasion, siewek i roślin.

Zgodnie z danymi statystycznymi Yandex i Google, największa liczba wyszukiwań internetowych w Rosji dotyczy takich fraz jak 'jak ozdobić dom dacza i teren wokół' lub 'pomysły na dacza – jak uczynić go najwygodniejszym własnymi rękami'.

Bałałajka

Ten rosyjski instrument muzyczny strunowy najprawdopodobniej został wynaleziony przez serfów w średniowiecznej Rosji, aby uprzyjemnić swoje życie, przynieść mu odrobinę radości. Bałałajka ma charakterystyczne trójkątne pudło i trzy struny. Jej nazwa pochodzi od dawnych rosyjskich czasowników 'balagurit' lub 'balabonit', co oznacza prowadzenie rozmowy, małą pogawędkę. Tak więc istotą bałałajki jest bycie łatwym i zabawnym instrumentem, na którym można grać muzykę.

Bałałajka była bardzo popularna wśród skomorokhów – wędrujących aktorów-wędrowców i chłopów. Skomorokhowie zabawiali ludzi na jarmarkach, zarabiając na jedzeniu i piciu. Nie mieli pojęcia, że instrument, na którym grali, może wydawać się dziwny tym na władzy. Jednakże, Cerkiew prawosławna uważała wszystkie ludowe instrumenty muzyczne za naczynia diabelskie. Dlatego Wielki Książę Rosji nakazał zebrać wszystkie z nich i spalić. Na pewien czas bałałajka została zapomniana, chociaż na wsi chłopi nadal ćwiczyli grę na niej. Jednak wszystko zmieniło się dzięki młodemu szlachcicowi Wasilijowi Andreyevowi, który usłyszał bałałajkę raz. Był zdziwiony jej niezwykłymi dźwiękami. Ku jego zaskoczeniu, Andreyev, który uważał się za znawcę instrumentów ludowych, niczego nie wiedział o bałałajce. Postanowił poprawić instrument. Co więcej, spopularyzować go. Od tego czasu w rosyjskiej armii wprowadzono nową zasadę: na początku służby wojskowej wszyscy nowi żołnierze otrzymywali bałałajki, które mogli zabrać ze sobą do domu po zakończeniu służby. Dzięki Wasilijowi Andreyevowi bałałajka stała się niezwykle popularna, nie tylko w Rosji, ale nawet za granicą. Jej dźwięki muzyczne zostały zauważone przez rosyjskich kompozytorów, a bałałajka zaczęła być używana przez klasyczne orkiestry. Obecnie jest symbolem rosyjskiego narodu i kultury.

Czerny (żytny) chleb

Nie ma posiłku bez chleba w Rosji. Od czasów dawnych, obcokrajowcy, którzy odwiedzili Rosję, są niezawodnie zaskoczeni, jak dużo chleba mogą konsumować Rosjanie. Czerny żytni chleb jest jednym z symboli kraju. Jest bogatszy w błonnik niż biały (pszeniczny) chleb, często intensywniejszy w smaku i ciemniejszy w kolorze. Dlatego nazywa się go czernym lub czarnym. Piecze się go bez drożdży, ale z użyciem specjalnych fermentów. W dawnych czasach uprawa żyta była dużo bardziej powszechna niż pszenicy ze względu na niestabilne warunki pogodowe w centralnej części Rosji – krótkie gorące sezony, słaba gleba. W takich okolicznościach żyto dawało bogatsze plony. 70% chleba było czarnego aż do czasu radzieckiego. Nic dziwnego, że chleb pszenny był przeznaczony dla bogatych ludzi, podczas gdy zwykli Rosjanie jedli chleb czarny.

Jednym ciekawym faktem historycznym jest to, co mogłoby się stać, gdyby Rosjaninowi zabrakło czarnego chleba. W 1736 roku podczas wojny rosyjsko-tureckiej 54 000 rosyjskich żołnierzy weszło na teren wroga. Zapasy mąki żytniej ugrzęzły gdzieś w drodze do niego. Dlatego chleb musiał być pieczony z lokalnej mąki pszennej. Spożywanie płaskiego, bezsmakowego białego chleba spowodowało wiele chorób wśród rosyjskiej armii, gdyż byli bardzo przyzwyczajeni do jedzenia chleba żytniego o charakterystycznym kwaśnym smaku. W XIX wieku słynny rosyjski poeta Aleksander Pushkin napisał kiedyś o swoim przyjacielu, który po powrocie z Francji wspomniał: „Życie w Paryżu jest złe, drogi, nie ma co jeść, nie ma czarnego chleba”. Pushkin zauważył również, że Turek, więzień wojenny, którego spotkał, skarżył się na jedzenie tylko z powodu ciemnego rosyjskiego chleba, którego nie był przyzwyczajony jeść.

Istnieje wiele rodzajów czarnego chleba - Darnicki, Riżski itd. Nie ma dużej różnicy między nimi, z wyjątkiem jednego rodzaju – Borodzińskiego. Ma on dość szczególny, słodkawy smak. Główna różnica polega na dodatku kolendry. Mogą również dodać cukier, miód lub syrop. Żytni (czarny) chleb robiony na fermentach można zdecydowanie uznać za produkt czysto rosyjski. Jest bardzo zdrowy, ponieważ zawiera dużo witamin, żelaza, cynku, wapnia i wielu innych użytecznych substancji.

Galosze (gumowe nakładki na buty)

„To nie jest dobry pomysł, panowie, aby nie nosić galoszy w takim czasie, - powiedział Filip Filipowicz w pouczającym tonie. - Po pierwsze, możecie się przeziębić, a po drugie, zadeptaliście moje dywany, moje perskie dywany muszę podkreślić”. Jak widać, to zdanie wzięte z słynnej książki Michaiła Bułhakowa „Serce psa” bardzo dobrze oddaje znaczenie, jakie galosze miały w Rosji z jej zmienną i kapryśną pogodą.

Galosze nie są typowo unikalne dla Rosji, ponieważ były również używane w USA, Wielkiej Brytanii i innych krajach Europy. Jednak to w carskiej Rosji galosze stały się integralną częścią filcowych butów, czyli walonek, stając się niezbędnym obuwiem w surowych rosyjskich zimach. Obecnie galosze są zastępowane przez różne rodzaje gumowych butów.

Stopy (portjanki)

Wyposażenie armii to przede wszystkim użyteczność i tradycje. Stopy zwane po rosyjsku 'portjanki' łączą w sobie jedno i drugie. Noszone w rosyjskiej armii od czasów Piotra Wielkiego, te prostokątne kawałki materiału owinięte w specjalny sposób wokół stóp pomagają chronić je przed otarciami i wchłaniać pot. W porównaniu do skarpet, stopy są tańsze i prostsze w wykonaniu, szybciej schną i są bardziej odporne na zużycie: wszelkie dziury można zrekompensować przez owinięcie materiału w inną pozycję. Zimą rosyjska armia nosi flanelowe stopy, podczas gdy latem stosuje się ich bawełniany typ. Jak powiedział generał: „Stopy, były, są i będą. Oczywiście, rosyjska armia próbowała skarpet, nie żyjemy w epoce kamienia. Jednak obuwie używane przez oddziały, tj. buty z brezentu, nie mogą być łączone z syntetycznym. A jeśli nie jest syntetyczne, grube skarpety muszą być szyte indywidualnie, w przeciwnym razie spowodują pęcherze lub, w najlepszym razie, dużo dyskomfortu, gdy będą zwinięte. Dlatego skarpety nieuchronnie ponoszą klęskę”. Poza tym, umiejętność młodego mężczyzny do natychmiastowego zrobienia skarpet z dwóch chusteczek może przyciągnąć uwagę młodych dam i głęboko je zaimponować.