Nucleaire Aanval in de USSR
Nucleaire oorlog heeft nooit plaatsgevonden, en daarom is Bunker-42 nooit opgeroepen om zijn bedoelde doel te vervullen
Er zijn een aantal woonstraten in het zuidoosten die allemaal hetzelfde eruitzien. Ze worden verstopt door levenloze auto’s en in de schaduw van torenhoge grijze appartementenblokken, totaal onopvallend en ononderscheidbaar van de een naar de ander. Inderdaad, ze zijn onschuldig en onopvallend, net zo interessant als een verzameling postzegels, maar dit is precies wat hen de ideale plek maakt om iets echt, echt belangrijks te bouwen dat je niet wilt dat iemand het weet. Een nucleaire bunker, bijvoorbeeld...
Tamelijk hoe sovjetleiders erin slaagden om 7.000 vierkante meter aan cavernachtige tunnels 65 meter onder de grond te construeren, en dit deden zonder de minste indicatie van activiteit aan iemand te verraden, is bijna onbegrijpelijk. Nog intrigerender is waarom ze zich in eerste instantie met zo’n ongemak bezighielden.
Om dit uit te leggen moeten we teruggaan naar de late jaren 1940, toen de bouw van het project begon. De wereld was in turmoil, net uit de Tweede Wereldoorlog en recht in de Koude Oorlog gestrompeld. De spanningen tussen oost en west waren zo hoog als ze ooit geweest waren, en een nucleaire holocaust leek niet een vraag van of, maar wanneer. Bunker-42 werd ontworpen als reactie op deze onvermijdelijkheid, een veilige schuilplaats die de Sovjet oorlogsmasjinerie in stand zou houden ondanks een aanval.
Een nucleaire oorlog heeft natuurlijk nooit plaatsgevonden, en dus is Bunker-42 nooit ingeroepen om zijn beoogde doel te vervullen. Maar het werd ook niet afgebroken, opgeruimd of opnieuw bedacht voor een ander gebruik. In plaats daarvan werd het met rust gelaten, een project bevroren in de tijd tot 2006, toen het opnieuw werd verworven en het restauratiewerk begon. Tegenwoordig staat het als een angstaanjagend monument niet alleen voor de geschiedenis van Rusland, maar voor die van de wereld, en is het open voor het publiek.
