Gemaakt in Rusland

Je woont al een lange tijd in Rusland, reist veel door de steden, bezoekt beroemde theaters en klassieke balletten, leest veel boeken van uitstekende Russische schrijvers… Het lijkt erop dat je alles over dit land weet. Weet je het zeker?

In dit artikel leer je over enkele bijzonderheden die in Rusland zijn ontstaan. De dingen die je niet in de reisgidsen zult tegenkomen. Ze helpen je echter om een beetje dichter bij Rusland te komen en te proberen te begrijpen waarom “je haar niet met je geest kunt vatten, of met een algemeen label kunt dekken”.

Subbotnik

In de lente van 1919, twee jaar na de Revolutie in Rusland, riep de leider van de Bolsjewistische partij, Vladimir Lenin, de mensen op om te helpen de spoorwegen te verbeteren. Als reactie waren er degenen die zich aanmeldden om extra uren op zaterdag zonder betaling te werken. Aangezien 'zaterdag' in het Russisch 'subbota' is, werd zo'n dag een 'subbotnik' genoemd. De traditie bleef bestaan tot het einde van het Sovjettijdperk, tot het begin van de jaren '90. Als het aanvankelijk echt gebaseerd was op enthousiaste vrijwilligers geïnspireerd door revolutionaire ideeën, eindigde het uiteindelijk als een verplichte sociale gebeurtenis die elk jaar in april werd gehouden ter gelegenheid van Lenins verjaardag. Subbotniks gingen meestal over het schoonmaken van de buurt, planten, bouwactiviteiten en het repareren van openbare voorzieningen. Onlangs is het idee van subbotniks, gebaseerd op de vrijwilligersgeest, nieuw leven ingeblazen. Bijvoorbeeld, een paar achtereenvolgende lentes voerde Moskou de festivals

Dacha's en dacha's

'Dacha' is een landhuis voor een stedelijke familie om in te verblijven en, als regel, wordt het niet gebruikt voor permanent wonen. In Rusland is het een algemeen geloof dat dacha een puur Russisch fenomeen is en het niet te vergelijken is met zomerhuizen in andere landen. De notie Homo Dachnik kan worden verwezen naar elke persoon die een dachabezit of huurt.

Dus, wat maakt de dacha levensstijl zo significant en aantrekkelijk voor Russen, en waarom geven ze de voorkeur aan deze boven andere soorten rust, ondanks alle zorgen en problemen die ermee verbonden zijn? Dacha wordt gezien als een schuilplaats waar het leven meer betekenis heeft dan in de stad. Hier voel je je echt thuis en dicht bij de Moeder Natuur. Werken in de dacha - tuinieren, bouwen en repareren - gebeurt voor het eigen welzijn van de eigenaar, daarom kan het moeilijk zijn, maar toch plezierig. Een echte dachnik is ook een uitstekende deskundige in tuinieren - een babushka-dachnik zonder speciale opleiding zou je, een dacha-loze stadsbewoner, snel alle kleinste details over bodem, meststoffen, zaden, kiemplanten en planten leren.

Volgens de statistieken van Yandex en Google gaan de meeste online zoekopdrachten in Rusland over zaken als 'hoe een dacha huis en het gebied eromheen te verfraaien' of 'ideeën voor je dacha - hoe het zo comfortabel mogelijk te maken met je eigen handen'.

Balalaika

Dit Russische snaarinstrument werd hoogstwaarschijnlijk uitgevonden door huurders, of lijfeigenen, terug in de middeleeuwen van Rusland om hun leven te verfraaien en er een beetje vreugde aan toe te voegen. Balalaika heeft een kenmerkende driehoekige lichaam en drie snaren. De naam is afgeleid van de oude Russische werkwoorden 'balagurit' of 'balabonit' die betekent kletsen, een klein praatje hebben. Dus, de essentie van balalaika is dat het een gemakkelijk en leuk instrument is om muziek mee te 'knallen' en te 'verscheuren'.

Balalaika was erg populair onder skomorokhs - zwervende acteurs-minstrelen en boeren. Skomorokhs vermaakten mensen op de markten en verdienden hun maaltijden en drankjes. Ze hadden geen idee dat het instrument dat ze speelden vreemd zou kunnen lijken voor degenen die aan de macht waren. De Orthodoxe Kerk beschouwde echter alle volksmuziekinstrumenten als de schepen van de duivel. Dus, de Groot Russische Hertog beval om ze allemaal te verzamelen en te verbranden. Een tijdlang werd balalaika vergeten, hoewel op het platteland de boeren de praktijk van het spelen ervan bleven voortzetten. Maar alles veranderde dankzij de jonge edelman Vasily Andreyev, die ooit de balalaika hoorde. Hij was verbaasd over de opmerkelijke geluiden. Tot zijn verbazing wist Andreyev, die zichzelf een expert in volksinstrumenten beschouwde, niets over balalaika. Hij besloot het instrument te verbeteren. Bovendien, het populair te maken. Sindsdien werd er een nieuwe regel ingevoerd in het Russische leger: aan het begin van de militaire dienst ontvingen alle nieuwe soldaten balalaika's die ze mee naar huis konden nemen na afloop van de dienst. Dus, dankzij Vasily Andreyev, werd de balalaika extreem populair, en niet alleen in Rusland, maar zelfs in het buitenland. Zijn muzikale klanken werden opgemerkt door Russische componisten, en balalaika begon te worden gebruikt door klassieke orkesten. Tegenwoordig is het een symbool van het Russische volk en cultuur.

Donker (rogge) brood

Er is geen maaltijd zonder brood in Rusland. Sinds de oude tijden zijn de buitenlanders die Rusland hebben bezocht onveranderlijk verwonderd over hoeveel brood de Russen kunnen consumeren. Donker roggebrood is een van de symbolen van het land. Het is rijker aan vezels dan wit (tarwe) brood, vaak sterker van smaak en donkerder van kleur. Daarom wordt het donker of zwart genoemd. Het wordt gebakken zonder gist, maar met speciale fermenten. In oude tijden werd de teelt van rogge veel meer beoefend dan die van tarwe vanwege de onbetrouwbare weersomstandigheden in het centrale deel van Rusland - korte hete seizoenen, arme grond. In die omstandigheden groeide rogge rijker in de oogst. 70% van het brood was zwart tot de Sovjettijd. Geen wonder dat tarwebrood voor rijke mensen was, terwijl gewone Russen zwart brood consumeerden.

Een interessant historisch feit laat zien wat er kan gebeuren als de Rus zonder zwart brood komt te zitten. In 1736 tijdens de Russisch-Turkse oorlog gingen 54.000 Russische troepen het territorium van de vijand binnen. De voorraad roggebloem kwam ergens onderweg vast te zitten. Dus, brood moest worden gebakken van lokale tarwebloem. Het consumeren van plat van smaak wit brood veroorzaakte veel ziektes onder het Russische leger omdat ze zo gewend waren roggebrood te eten met zijn kenmerkende zure smaak. In de XIX eeuw schreef de beroemde Russische dichter, Alexander Pushkin, eens over zijn vriend die, bij zijn terugkeer uit Frankrijk, noemde:

Er zijn veel soorten zwart brood - Darnitsky, Rijsky, enz. Er is niet veel verschil tussen hen, behalve voor één soort - Borodinsky. Het heeft een heel speciale zoetachtige smaak. Het belangrijkste verschil is de toevoeging van koriander. Ze kunnen ook suiker, honing of siroop toevoegen. Rogge (zwart) brood dat met fermenten wordt gemaakt, kan zeker worden beschouwd als een puur Russisch product. Het is erg gezond omdat het veel vitamines, ijzer, zink, calcium en veel andere nuttige stoffen bevat.

Galoshes (rubberen overschoenen)

“Het is geen goed idee, heren, om in zo'n weer geen galoshes te dragen,” zei Filipp Filippovich in een vermanende toon. “Ten eerste, je kunt verkouden worden, en ten tweede, je hebt mijn tapijten bevuild, mijn Perzische tapijten moet ik benadrukken.” Zoals te zien is, geeft deze zin uit het beroemde boek van Mikhail Bulgakov, “Hart van een Hond”, heel goed weer welke betekenis de galoshes hadden in Rusland met zijn veranderlijke en wispelturige weer.

Galoshes zijn niet typisch uniek voor Rusland, aangezien ze ook in de VS, het Verenigd Koninkrijk en andere Europese landen werden gebruikt. Echter, in het tsaristische Rusland veranderden galoshes in een integraal deel van vilten schoenen, of valenki, en werden daardoor onmisbaar schoeisel gedurende de strenge Russische winters. Tegenwoordig worden galoshes vervangen door verschillende soorten rubberen laarzen.

Voetwikkels (portyanki)

De uitrusting van het leger draait in de eerste plaats om nut en tradities. Voetwikkels, in het Russisch 'portyanki' genoemd, combineren beide. Draagbaar in het Russische leger sinds de tijd van Peter de Grote, helpen deze rechthoekige stukken stof die op een speciale manier rond de voeten zijn gewikkeld om ze te beschermen tegen schuren en zweet op te nemen. In vergelijking met sokken zijn de voetwikkels goedkoper en eenvoudiger te maken, sneller te drogen en zijn ze meer bestand tegen slijtage: eventuele gaten kunnen worden gecompenseerd door de stof in een andere positie te wikkelen. In de winter draagt het Russische leger flanellen voetwikkels terwijl in de zomer het katoenen type wordt gebruikt. Zoals een generaal opmerkte: “Voetwikkels, ze waren, zijn en zullen zijn. Natuurlijk heeft het Russische leger sokken geprobeerd, we leven niet in de steentijd. Echter, het schoeisel dat de troepen gebruiken, d.w.z. tarpaulin laarzen, kan niet worden gecombineerd met synthetisch. En als het niet synthetisch is, moeten dikke sokken op maat worden gemaakt, anders veroorzaken ze blaren of, op zijn minst, veel ongemak als ze gekreukt zijn. Daarom falen sokken hier onvermijdelijk.” Bovendien kan de vaardigheid van een jonge man om onmiddellijk sokken van twee neusdoeken te maken de aandacht van jonge dames trekken en hen diep indrukken.